Ik word pijnlijk met mezelf geconfronteerd

De coronacrisis eist zijn tol op heel wat vlakken, en in de bedrijfswereld zullen de gevolgen vooral financieel zijn. Er zal onzekerheid en angst zijn om opnieuw voluit te investeren. De B2B-sector zal hier nog maandenlang van moeten recupereren. Maar ook voor mij worden enkele zaken nu pijnlijk duidelijk.


Een crisis met veel lagen


Voor mij heeft deze crisis heel wat lagen, als een ui die je kunt pellen. De buitenste laag is mijn bezorgdheid om Accolade, waar ik in loondienst aan de slag ben als copywriter. Daar merken we een sterke daling in omzet, de helft van mijn collega's is werkloos. Zelf bleef ik op enkele dagen na daarvan gespaard.


De tweede laag is mijn eigen bedrijf, Overondernemers.be. Ik moest netwerkevenementen annuleren en bepaalde interviews werden uitgesteld. Ik weet ook niet vanaf wanneer ik opnieuw kan beginnen organiseren. Gelukkig moet ik van deze activiteit (nog) niet leven, maar ik zat wel in een momentum dat ik nu weer kwijt ben. En uiteraard wil ik er zo snel mogelijk wél voldoende mee verdienen.


De derde laag is mijn privéleven. Mijn vriend is de zaakvoerder van Accolade, mijn werkgever dus. Zijn zorgen draag ik uiteraard ook mee, én we hebben net een huis gekocht met een lening die enigszins onrechtstreeks van het bedrijf afhankelijk is. Het zal zo'n vaart niet lopen, maar we hopen toch dat alles snel weer normaal wordt. Hoewel de timing niet ideaal is, ben ik wel heel blij dat we niet meer allebei opgesloten zitten in onze kleine appartementjes, elk apart.


En tot slot is er mijn persoonlijk verhaal. Het klopte al even niet meer, en nu word ik daar heel pijnlijk mee geconfronteerd. En ook dat heeft twee lagen: ik heb het er moeilijk mee dat ik mezelf geen 'volwaardig ondernemer' kan noemen en, wat ik eigenlijk al langer weet, ik kan niet 100% ontspannen.



Ik wil mezelf volwaardig ondernemer kunnen noemen


Ik kreeg vorige week de kans een uurtje te sparren met een expert in lichaamstaal. Mijn vraag of probleem was dat ik het heel moeilijk vind om mezelf op mijn eigen netwerkevenementen voor te stellen. Ik sta graag voor een grote groep en heb er geen problemen mee om de sprekers voor te stellen of hen te vertellen wat er die avond allemaal gaat gebeuren. Maar zodra ik vijf minuten neem om mezelf en mijn bedrijf voor te stellen, word ik onzeker. Ik vind het heel moeilijk om voor een groep fulltime ondernemers inspirerend te spreken zolang ik dat zelf niet ben. Ook al weet ik dat heel veel ondernemers ook niet van de ene dag op de andere voltijds ondernemer zijn geworden. En ook al weet ik dat veel mensen me wel als een echte ondernemer zien. Voor mij ontbreekt er nog iets in dat verhaal.


De expert waarmee ik sprak gaf me huiswerk mee. Ik ga aan enkele vrienden en collega-ondernemers vragen hoe zij mij zouden voorstellen. Wat mijn verhaal volgens hen is. Hopelijk inspireert mij dat om mijn eigen verhaal in mijn hoofd meer helder te krijgen.



Ik kan niet helemaal ontspannen


Ik leg mezelf enorm veel druk op. Dat is al altijd zo geweest. Altijd heb ik wel takenlijstjes, zelfs in het weekend, al probeer ik het dan te beperken. Ik kan niet ontspannen tot ik alles heb gedaan, zowel voor mijn werk als in het huishouden. Dat ik er om de twee weken twee pluskindjes bij heb (die gelukkig heel flink zijn, maar die wel rommel maken - het blijven natuurlijk kinderen, dat weet ik), maakt het er zeker niet gemakkelijker op voor mij in mijn hoofd.


Terwijl ik weet hoe belangrijk het is om soms ook eens gewoon helemaal 'niets' te doen. Ook dit weekend werd mijn eigen probleem me pijnlijk duidelijk. Mijn vriend stond na hard werken in de tuin even een pintje te drinken met de nieuwe buurman en dat irriteerde me, want hoe kon hij nu ontspannen terwijl er nog zoveel werk was? Ik reflecteer mijn eigen probleem op hem.


Ook als ik bijvoorbeeld op een feestje ben, ben ik jaloers op mensen die zich helemaal kunnen laten gaan. Ik kan dat dus niet. Je zal me zelden erg uitbundig zien dansen, omdat ik met mijn hoofd alweer bij de volgende dag zit. Hoe erg is het dat ik dat als zesentwintigjarige niet kan?



En nu?


Minder taken en meer rustmomenten inplannen, en een duidelijk plan opstellen voor mijn overgang van loondienst naar fulltime zelfstandig zijn, dat is wat me nu te doen staat. Dan weet ik waar ik naartoe moet en hoelang die combinatie nog noodzakelijk is. Alleen dan zal het verhaal ook voor mij kloppen.


Mij bewust zijn van mijn probleem is alvast een goed begin. Het komt wel goed.





192 keer bekeken